تبلیغات
دعای ملک سلیمان:آیه35سوره ص - رباعیات امام خمینی (ره)/2

امروز:

رباعیات امام خمینی (ره)/2

رسواى تو

پروانه شمــــعِ رُخِ زیبـــاى توام         دلبــــاخته قــــامت رعناى توام

آشفته‏ام از فراقت، اى دلبر حُسن    برگیر حجاب من که رسواى توام

غرق کمال

آن روز کــه عاشقِ جـــمالت گشتم   دیــوانــه روى بـى‏مثالــت گشتم

دیدم، نبود در دو جهان جز تو کسى   بیخود شدم و غرق کمالت گشتم

بیگانه خویش

                                                           تا روى تو را دیــــدم و دیـــوانه شدم       از هستى و هر چه هست، بیگانه شدم

بیخود شدم از خویشتن و خویشیها       تا مست، ز یک جـــرعـــه پیمـــانه شدم

چه کنم؟

فرهادم و سوزِ عشق شیرین دارم       امّـــــید لقــــاء یـــــار دیـــــرین دارم

طاقت ز کفــــم رفت و ندانم چکنم       یادش همه شب در دل غمگین دارم

کوى دوست

گــــر بر سرِ کوى دوست، راهى دارم     در سایه لطف او، پنـــاهى دارم

غم نیست که راه رفت و آمد باز است   طاعت اگرم نیست، گناهى دارم

یاد

از دست فـــــــــراقت، برِ کى داد برم؟     فریاد رس، از تو، به که فریاد برم؟

طوفان غمت رشته هستى بگسیخت     یاد تو شود، یاد خود از یـــــاد برم

از دست تو

از دست تو در پیش که فریاد برم؟    از دادستان همچو تویى داد برم؟

گر لطف کنى، نــــــوازیم با نظرى     صاحب نظـران را همه از یاد برم

آن روز

آن روز که ره به‏سوى میخانه برم   یاران همه را به دلق و مسند سپرم

طومار حکیــم و فیلسوف و عارف   فــــریـــاد کشان و پـاى‏کوبــان بدرم

مدد نما

  اى دوست، مدد نما که سیرى بکنم   طاعت به کنارى زده، خیرى بکنم

فـــــارغ ز تویى و منى و سرّ و علن    یـــارى طلبم، روى به دیرى بکنم

واله

گر بر سر کوى تو نباشم، چکنم؟    گــــر واله روى تو نباشم، چکنم؟

اى جان جهان به تار موى تو اسیر   گر بسته موى تو نباشم، چکنم؟

گناه

تا چند ز دست خویش، فریاد کنم؟   از کـــرده خــــود کجا روم داد کنم؟

طـــــاعات مــــرا گناه باید شمرى    پس از گنه خویش چسان یاد کنم؟

قطره

من پشّه‏ام، از لطف تو طاووس شوم    یک قطره‏ام، ازیم تو قاموس شوم

گــــر لطف کنى، پربگشایم چو ملک      آمــــاده پابوس شه طوس شوم

یاران نظرى

                                                                     یاران، نظرى که نیک اندیش شوم       بیگانه ز قید هستىِ خویش شوم

تکبیر زنـــان رو سوى محبوب کنم       از خرقه برون آیـم و درویش شوم

باغ زیبایى

 اى روى تو نور بخش خلوتگاهم    یـــــادِ تو فروغِ دلِ ناآگاهم

آن ســــــــرو بلند باغ زیبایى را    دیدن نتوان، با نظر کوتاهم

فکر راه

طاعت نتوان کرد، گناهى بکنیم     از مــدرسه رو به خانقاهى بکنیم

فــــــریاد اناالحق، رهِ منصور بود      یا رب مددى که فکر راهى بکنیم

شمع محفل

اى روى تو شمع محفل بیماران     وى یــــاد تو مرهم دل بیماران

بر بستر مــــرگ ما، طبیبانه بیا       اى دیدِ تو حلّ مشکل بیماران

خورشید جهان

  بیدار شو اى یار، از این خواب گران      بنگر رخ دوست را به هر ذرّه عیان

تا خوابى، در خودىّ خود پنهانى        خورشید جهان بُوَد ز چشم تو نهان

طور

اى دوست، مرا خدمت پیرى برسان        فـــــریاد رَسا، به دستگیرى برسان

طورست، هوس در این ره دور و دراز        یارى کن و یارِ خوش‏ضمیرى برسان

پناهى نرسید

اى پیر، مـــرا به خانقــــــاهى برسان      یاران همه رفتند، به راهى برسان

طاقت شدم از دست و پناهى نرسید     فـــریاد رَســــا، پناهگاهى برسان

راحت دل

اى یاد تـــــــو، راحت دل درویشان      فــــریاد رسانِ مشکل درویشان

طور و شجر است و جلوه روى نگار    یاران! این است حاصل درویشان

مستى

سرمست ز باده تـــو خواهــم گشتن    بى‏هوش فتاده تو خواهم گشتن

از هوش گریزانم و از مستى، مست    تا شـــاد ز داده تو خواهم گشتن

بیدار شو

غیــــــر ره دوست، کــــــــى توانى رفتن؟   جز مــــدحت او کجا توانى گفتن؟

هر مدح و ثنا که مى‏کنى، مدحِ وى است   بیدار شو اى رفیق، تا کى خفتن؟

اسیر

فخر است براى من، فقیرِ تو شدن      از خویش گسستن و اسیرِ تو شدن

طــــــــــوفان زده بلاى قهرت بودن       یکتـــا هدفِ کمـــــان و تیر تو شدن

دور فکن

فرهـــــاد شــــــــو و تیشه بر این کوه بزن      از عشق، به تیشه ریشه کوه بکن

طور است و جمال دوست همچون موسى     یـــاد همــــه چیز را جز او دور فکن

مفتون

دیوانه شو، این عقال از پا واکن      طاووس، ز جلوه زاغ را رسوا کن

حال دلِ عقل را ز دیوانه مپرس       مفتون عقال و عقل را پیدا کن

جمال مطلق

فــــــــــاطى! ز علایق جهان دل برکن     از دوست شدن به این و آن، دل برکن

یک دوست که آن، جمال مطلق باشد     بگــــزین تو و از کون و مکان دل برکن

سایه

اى فـــرّ همــــــا، بر سر من سایه فکن      فریاد رس و وجودم از پایه فکن

طوقى که به گردنم فکنده است، هوس      یـارا، تو به گردن فرومایه فکن

شادى

اى پیر خرابات دل، آبــــادم کن    از بنـدگى خویشتن، آزادم کن

شادى بجز از دیدن او، رنج بود   شادى بزداى از دلم، شادم کن

اى پیر

  اى پیــــر، بیا به حق من پیرى کن    حـالـــم دِه و دیوانه زنجیرى کن

از دانش و عقل، یار را نتوان یافت     از جهل در این راه مددگیرى کن

هما

طاووس هما، سایه فکن بر سر من      یارى کن و برگشاى بال و پر من

فـــــریاد رس، از قید خود آزادم کن        از اختر خود، نیک نمــا اختر من

طوفان

فاش است به نزد دوست، راز دلِ من     آشفته دلـــىّ و رنج بى‏حــــاصل من

طوفان فزاینده‏اى انــــــدر دل ماست      یا رب! ز چه خاکى بسرشتى گِل من

 بنما نظرى

اى شادى من، غصّه من، اى غم من    اى زخم درون من و اى مرهم من

بنمـــا نظـــــرى، به ذرّه اى بى‏مقدار     تــــا بـــر سر آفاق رود، پرچم من

چراغ

  اى عقده‏گشاى دلِ دیوانه من      اى نوِر رخت، چراغ کاشانه من

بــــــردار حجاب از میان تا یابد      راهى به رخ تو چشم بیگانه من

یاد تو

اى یاد تو، مایه غم و شادى من     ســـرو قــــــد تو نهال آزادى من

بردار حجـاب از رخ و رو بگشاى       اى اصل همه خراب و آبادى من

راه دیوانگى

فرزانه شو و ز فرّ خود غافل شو      از علم و هنر گریز کن، جاهل شو

طى کن ره دیــوانگى و بیخردى      یا دوست بخـــواه یا برو عاقل شو

مجنون شو

اى مرغ چمن، از این قفس بیرون شو     فردوس، تو را مى طلبد، مفتون شو

طــــاووسى و از دیـــار یــــار آمده اى      یادآور روى دوست شو، مجنون شو

معرفت

  فـــــــاطى، تو و حقِّ معرفت یعنى چه؟     دریافت ذات بى‏صفت یعنى چه؟

ناخوانده الف به یا نخواهى رَه یافت    ناکرده سلوک موهبت، یعنى چه؟

مراد دل

اى پیـــر، مــــــرا به خانقه منزل ده      از یـــاد رخ دوست، مراد دل ده

حاصل نشد از مدرسه، جز دورى یار    جانا مددى به عمر بى‏حاصل ده

مجنون

یا رب، نظـــــرى ز پاکبازانم ده      لطفى کن و ره به‏دلنوازانم ده

از مدرسه و خانقهم، باز رهان     مجنون کن و خاطرِ پریشانم ده

شیفتگان

این شیفتگان که در صراطند، همه     جوینده چشمه حیاتند، همه

حق مـى‏طلبند و خود ندانند آن را       در آب به دنبال فُراتند، همه

رهروان

بــــرخیز که رهـــــــــروان به راهند، همه      پیوسته به سوى جایگاهند، همه

آنجا که بجز دوست، ز کس یادى نیست      افسرده دلان روى سیاهند، همه

اى مهر

اى مهر، طلوع کن که خوابیم، همه     در هجر رُخت در تب و تابیم، همه

هر برزن و بـــام از رخت روشن و ما      خفّاش وشیم و در حجابیم، همه

کوى غم

اى دوست، به عشق تو دچاریم، همه        در یاد رُخ تو داغداریم، همه

گـــــر دور کنــــى یـــــــا بپذیرى ما را         در کوى غم تو پایداریم، همه

دوست

غیر از در دوست، در جهان کى یابى؟      جز او به زمین و آسمان کى یابى؟

او نـــــــــــور زمین و آسمـانها باشد          قرآن گوید، چنان نشان کى یابى؟

فرزانه من

از دیده عاشقان، نهان کى بودى؟      فرزانه من، جدا ز جان کى بودى؟

طوفان غمت ریشه هستى برکند       یارا، تو بریده از روان کى بودى؟

عیان

فارغ اگر از هر دو جهان گردیدى     از دیده این و آن، نهان گردیدى

طومار وجود را به هم پیچیدى       یار از پس پرده‏ها عیان گردیدى

جام

عاشق نشدى، اگـــر کـــــه نامى دارى      دیوانه نه‏اى، اگر پیامى دارى

مستى نچشیده‏اى، اگر هوش توراست      ما را بنواز تا که جامى دارى

اى عشق

  اى دیده، نگر رُخش به هر بام و درى       اى گوش، صداش بشنو از هر گذرى

اى عشــــق، بیاب یار را در همه جا        اى عقــــل، ببند دیده بـــى‏خبــــرى

خبر

اى دوست، به روى دوست بگشاى درى      صاحب نظرا، به مستمندان، نظرى

ما بــــى‏خبرانیم ز منزلگـــــــــــه عشق        اى با خبر از بى‏خبــــــر آور خبرى

اسیر نفس

فاطى، اگر از طارم اعلا گذرى       از خـــــــاکْ گذشته، از ثریا گذرى

هیهات که تا اسیر دیو نفسى       از راه دَنى سوى تَدَلّى گذرى

فریاد رس

در هیچ دلى، نیست بجز تو هوسى      ما را نبود به غیــــر تو دادرسى

کس نیست که عشق تو ندارد در دل     باشد که به فریاد دل ما برسى

محفل دوست

در محفل دوست، نیست جز دود و دمى      در حلقه صوفیـــان، نه لا، نه نعمى

گر شادى و غم مــى‏طلبى، بیرون شو          اینجا نتوان یافت، نه شادى، نه غمى

خار  راه

این فلسفه را که علم اعلا خوانى        بـــــــرتر ز علوم دیگرش مى‏دانى

خارى زره سالـــک عاشق نگرفت         هر چند به‏عرش اعظمش بنشانى

خودبین

  گر نیست شوى، کوس اَنَاالحق نزنى     با دعــوى پوچ خود، معــــلق نـزنى

تا خود بینى تـــو، مشرکى بیش نه‏اى      بى‏خود بشوى که لاف مطلق نزنى

لاف اَنَاالحَق

تــا منصـــورى، لاف انا الحــــق بزنى   نادیده جمال دوست، غوغا فکنى

دک کن جبل خودى خود، چون موسى   تا جلـــوه کنــد جمال او بى ازلى

لاف عرفان

  طوطى صفتى و لاف عـــرفان بزنى      اى مور، دم از تخت سلیمان بزنى

فرهاد ندیده‏اى و شیرین گشتى   یاسر نشدى و دم ز سلمان بزنى

خورشید

بردار حجاب تا جمالش بینى      تا طلعت ذات بى‏مثالش بینى

خفّاش! ز جلد خویشتن بیرون آى       تا جلوه خورشیدِ جلالش بینى

فارغ

فرّخ روزى که فارغ از خویش شوى            از هر دو جهان گذشته، درویش شوى

طغیان کنى و خرمن هستى سوزى         یا حق گویان، رسته ز هر کیش شوى

بَردار حجاب  !

تا کوس اَنَاالحق بزنى، خودخواهى     در سرّ هویّتش تو ناآگاهى

بَـــــردار حجــاب خویشتن از سر راه       با بودن آن، هنوز اندر راهى

پناه

فریــــــادرس ناله درویش تویى      آرامى بخش این دل ریش تویى

طوفان فزاینده مرا غرق نمود         یادآور راه کشتى خویش، تویى


نوشته شده در : شنبه 6 آذر 1389  توسط : عطر حرم .    نظرات() .

 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.